×

Стихи о Минске

Чижик Татьяна

Мы лечимся Минском с тобой,
Когда нам особенно больно,
Когда нас друзья предают —
Его любви нам довольно
По старым камням мостовой
Мы спустимся к парку детства,
Где ивы шумят над водой,
Нет лучшего в мире средства.
Съедим пирожок на углу,
Дойдем по проспекту до ГУМа,
А после укроемся в сквере
От городского шума.


Здесь много десятков лет
Одну мы видим картину —
Мальчик, обнявший лебедя,
В жару и холодную зиму.
Все так же, как было тогда,
Когда все начиналось
И радуга в брызгах воды
С тенью листвы игралась,
И блики на лицах людей
С годами не изменились.
Ночною прохладой аллей
Мы с Минском навек породнились.

 

Сяргей Іванавіч Грахоўскi

Няміга
Іду па Нямізе. Нямігі няма:
Глыбока ў бетоне булькоча рачулка.
Увесну яна не раскоціцца гулка,
Яе не зашкліць, не заснежыць зіма.

I зоры ў Нямізе сябе не пазнаюць,
Праз брук не праб’юцца чарот і аер,
Напіцца не прыйдзе спалоханы звер,
Ліні на глыбокіх вірах не зліняюць.

На дне іржавеюць тупыя мячы,
Пустыя шаломы, каляныя стрэлы:
Тут некага доля ліхая сустрэла,
А нехта адбіцца не мог і ўцячы.

Крывёю курыліся поймы Нямігі,
У прорву ляцелі чаўны і стругі,
Пякельны пажар папяліў берагі,
I толькі на свеце нятленныя кнігі

Як вечныя сведкі пакутнай зямлі
Расказваюць горкую праўду сурова,
Што брамы і замкі знікалі, а слова
Чужынцы павек спапяліць не змаглі.

...Іду па Нямізе адзін уначы
У замеці лютай, калючай і белай
I чую, як свішчуць каляныя стрэлы
I глуха грымяць аб кальчугі мячы.
1981

Instagram
Instagram

Читайте еще